Προσκύνημα στο Δημαρχείο

Προσκύνημα στο Δημαρχείο

Αφού τελειώσει το μάζεμα, όλοι μαζί κινούν για το Δημαρχείο, το Κονάκι του Μουντίρη  (διοικητή) στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Στο δρόμο, καθώς προχωρούν, τινάζονται και κουνούν τα μεταξωτά μαντίλια τους, που είναι δεμένα με τέχνη στο δεξί τους χέρι.  Στις 12 περίπου συγκεντρώνονται στο Δημαρχείο.  Εδώ είναι μαζεμένη όλη η Νάουσα. Όλοι περιμένουν να δουν τις Μπούλες. Ο Ζουρνάς θα παίζει το Προσκύνημα μ” ένα πολύ λυπητερό σκοπό και το νταούλι θα χτυπά πολύ βαριά. Οι Γιανίτσαροι, που είναι ζευγάρια, γέρνουν το κορμί τους πίσω και τινάζονται αγέρωχα. Δεν υποτάσσονται με τίποτα στον Οθωμανό δυνάστη, σε αντίθεση με τις Μπούλες που κάνουν τεμενάδες, προσκυνώντας ως το χώμα. Τα μικρά προσπαθούν να μιμηθούν τους μεγάλους.

Παλαιότερα, την ίδια ώρα ανέβαιναν στο Κονάκι ένας-δυο φιλήσυχοι Ναουσαίοι Γιανίτσαροι, οι οποίοι έβγαζαν τον πρόσωπο για να τους δει ο Τούρκος Μουντίρης και να είναι ήσυχος ότι δεν είναι αντάρτες. Ανάμνηση τέτοιων στιγμών είναι και το σημερινό μάζεμα των μπουλουκιών στο Δημαρχείο. Ο Δήμαρχος, ο πρώτος άρχοντας, δίνει την άδεια, και τότε ο σκοπός του ζουρνά θα παίξει το «Ρόιδο», μια πατινάδα (πατώ και άδω), που χορεύεται με τα μαντίλια που οι Γιανίτσαροι έχουν δεμένα στα χέρια τους, πριν ακόμα οι πάλες βγουν από τα θηκάρια. Ακολουθεί το «Ως πότε παλικάρια», με το οποίο βγαίνουν οι βαριές πάλες από τα θηκάρια τους και γυρίζουν στον αέρα, και συνεχίζουν με τον ατομικό χορό «Παπαδιά». Ο τέταρτος χορός είναι η «Μακρινίτσα», ο χορός της Μπούλας, του δεύτερου πρωταγωνιστή της τελετουργίας, η οποία θα τον σύρει κυκλικά, πάντα, έξω από το Δημαρχείο, ακολουθούμενη από τους υπόλοιπους Γιανίτσαρους. Είναι ο ιστορικός χορός με τον οποίο οι γυναίκες και τα παιδιά της Νάουσας προτίμησαν να πέσουν στα αφρισμένα νερά του καταρράκτη της Αράπιτσας, παρά στα χέρια των Τούρκων τις μέρες του Μεγάλου Χαλασμού, το αιματοβαμμένο εκείνο Απρίλη του 1822. Στη συνέχεια χορεύονται και άλλοι χοροί, σύμφωνα πάντα με το πρωτόκολλο που κρατά αυστηρότατα ο αρχηγός του μπουλουκιού, όπως ο Νιζάμικος και ο Τσιάμικος, το Σαρανταπέντε, ο Μελεκές,  ο Μουσταμπέικος,  καθώς και η Σούδα που χορεύεται από μια Μπούλα. Όλοι οι χοροί συμβολίζουν το χαλασμό της Νάουσας και την παλικαριά της κλεφτουριάς. Σε κάθε χορό δωρίζουν όλοι οι συγγενείς του χορευτή, καθώς και πολλοί άλλοι.